~ WYSZPERANE W SIECI • MUZYKA • RECENZJE • ARTYKUŁY ~

Mój ojciec, Johnny Cash

Jesienią zeszłego roku ukazała się w Stanach książka „Rosanne Cash Composed”. Córka Johnny’ego Casha z niezwykłą szczerością opisuje w niej walkę swojego ojca z uzależnieniem od narkotyków, starannie ukrywane cierpienie matki, a także własne nieudane małżeństwo.

Rodzice Rosanne ~ słynny muzyk Johnny Cash i jego pierwsza żona Vivian Liberto Cash Distin ~ nie przeczytają tej wnikliwej kroniki. Nie poznają kulisów nieudanego małżeństwa swojej córki z Rodneyem Crowellem; nie dowiedzą się, że w 2007 roku przeszła poważną operację mózgu, po której przez rok dochodziła do zdrowia, ani co czuła po tragicznym w skutkach poronieniu. Nie przeczytają też pełnych miłości mów pogrzebowych, które napisała dla każdego z nich. I wreszcie nie będą mieli szansy się przekonać, jak bardzo ich córka jest dumna z własnych dzieci i szczęśliwa w małżeństwie z Johnem Leventhalem, który jest również jej muzycznym partnerem.

Chociaż Rosanne Cash ma na swoim koncie 14 albumów i 11 singli z pierwszych miejsc list przebojów muzyki country, w udzielonym niedawno wywiadzie nie ukrywa dumy ze swojej książki. Fakt, że nieżyjący rodzice nie będą mogli przeczytać jej słów, określa jako „bardzo bolesny”. Z drugiej strony, gdyby żyli, prawdopodobnie nie napisałaby tej książki. Jak sama przyznaje, nie chciałaby ranić ich uczuć.

Licząca 245 stron książka, która dojrzewała przez prawie 10 lat, nie jest jedynie zapisem życia córki legendarnego muzyka czy kroniką jej doświadczeń jako piosenkarki, żony czy matki. To raczej opowieść o wybranych przez Rosanne drogach życiowych; coś w rodzaju mapy dla wszystkich tych, którzy stają w obliczu życiowych zmagań, niepowodzeń, a nawet tragedii.

Decyzja o napisaniu wspomnień nie była dla 55-letniej Cash łatwa. Dorastając w cieniu słynnego ojca pilnie strzegła swojej prywatności. Kiedy sama została znaną i cenioną artystką, również starała się „wyraźnie rozgraniczyć życie prywatne i publiczne”.

~ To taki emocjonalny paradoks. W końcu nadszedł czas, aby zająć się rodzinnym dziedzictwem; tym wszystkim, co znalazło się w moim DNA ~  mówi Cash o decyzji, by spisać wspomnienia. ~ Przy okazji przekonałam się, że jestem całkiem dobrą pisarką ~ dodaje.

W książce są fragmenty, w których Rosanne zdecydowała się ujawnić mniej niż więcej. Nie zagłębia się w szczegóły rozstania z Crowellem, uznając to za brak poszanowania dla ich wspólnych dzieci. Celowo unika również ataków na inne osoby.

~ Siła tej książki polega między innymi na tym, że nie przebija z niej gorycz. To wcale nie oznacza, że nie czuję się rozgoryczona i że nie obwiniam innych ludzi ~ po prostu pisanie o tym uważam za mało szlachetne ~ mówi Cash. I dodaje, że to, co zdecydowała się pominąć, z pewnością niewiele by wniosło. To, co zostawiła, jest wystarczająco ciekawe i pełne intymnych szczegółów.

Z dokładnością powieściopisarki Cash opisuje swoje dzieciństwo, przedstawiając siebie jako „zamkniętą w sobie, pulchną dziewczynkę z mętlikiem myśli w głowie”. Najbardziej wzruszające fragmenty książki poświęcone są jednak jej rodzicom. Cash na zmianę chwali i krytykuje swoją matkę, surową katoliczkę pochodzącą z włoskiej rodziny osiadłej w USA. Dużo wyraźniej rysuje się postać jej ojca, Johnny’ego Casha. Rosanne cytuje fragment listu, który dostała od niego po stracie dziecka. Wzywając anioły i matkę, by ją pocieszyły, muzyk pisze: „Musisz odzyskać siły i wznieść się ponad ten ból. Twoja rodzina bardzo Cię kocha i choć kolejne dni i noce będą dla Ciebie trudne, wytrwasz. Kocham Cię, tata”.

Śmierć ojca w 2003 roku była dla Rosanne wielkim ciosem. Zemdlała podczas pogrzebu w rodzinnym domu. W swojej mowie pogrzebowej wyraźnie oddzieliła to, co o jej ojcu myślał świat, od uczuć jego własnych dzieci: „Mogę żyć z myślą, że świat będzie istniał bez Johnny’ego Casha, bo tak naprawdę nigdy nie będzie świata bez niego. Jego głos, piosenki, wszystko, co powiedział i zaśpiewał ~ to pozostanie w naszej wspólnej pamięci, udokumentowane dla przyszłych pokoleń. Tak naprawdę nie mogę sobie wyobrazić świata bez Taty”.

Choć śmierć obojga rodziców i ukochanej macochy June Carter Cash były wyjątkowo ważnymi wydarzeniami w życiu Rosanne, to jednak dopiero po operacji mózgu i okresie rekonwalescencji zdecydowała się skończyć książkę. ~ Dopiero wtedy inaczej spojrzałam na swoją śmiertelność. W głowie zapaliło mi się światełko: mogę być następna. Taka myśl bardzo motywuje; wszystko staje się pilne.

Niestety, rodzice Rosanne Cash nie przeczytają jej książki: Johnny i Vivian odeszli z tego świata. Paradoksalnie, ich nieobecność sprawiła, że Rosanne poczuła swoją wartość.

~ To chyba najbardziej wyzwalająca rzecz po stracie rodziców. Nie muszę się już z nimi porównywać, a to uwalnia mnie też od porównywania się z innymi. Jestem po prostu sobą ~ mówi artystka.- Joe Heim/The Washington Post

Official Website

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s